Ga toch fietsen

Ga toch fietsen, zei mijn oudste zoon tegen me. Kom niet met de auto pap, maar met de fiets naar Zuid-Frankrijk (daar wonen mijn beide zonen). Ja, dat is een goed idee! Na een persoonlijk en professioneel intensief jaar tot mezelf komen in een simpele dagstructuur met veel buiten en beweging. Een soort pelgrimstocht op de fiets. Heerlijk! En dan aankomen op zijn verjaardag. Ik zag het helemaal voor me!

Omdat ik geen fietsbenen had, ben ik gaan trainen.

En daar ergens ging het mis …

Pijn in mijn rechter schouder en arm. Bij de manueel therapeut was de diagnose snel gemaakt: uitstralingspijn en die komt uit de zenuwbanen in je nek. Waarschijnlijk een verkeerde houding op de fiets. Shit. Oh, het herstelt wel weer, maar dat gaat wel even duren.   Ga toch fietsen … niet dus!

Daar gingen mijn plannen

En alle voorbereidingen in tijd, geld en moeite die ik had gedaan.  Ik had er de smoor over in. Signalen van mijn lijf negeren heeft een prijs. Ik moest mijn beperkingen onder ogen zien. De leeftijd maakt meer kwetsbaar voor blessures. Shit.

Langzamerhand heb ik een nieuw plan gemaakt. Het wordt een andere vakantie met een mix van wandelen en cultuur en mijn zonen opzoeken. En is even wennen en geleidelijk aan voelt dat steeds beter. Ik krijg er zin in.

Een grote metafoor

Ik zie nu ook dat deze ervaring een metafoor is van mijn ontwikkeling. Ik heb jarenlang mijn best gedaan om te voldoen aan de verwachtingen van een ander. Mijn ouders, leraren, docenten, vrienden, partner, leidinggevenden, opdrachtgevers … Heb ik hard gewerkt om hun goedkeuring te verkrijgen. Ik heb veel signalen van mijn lichaam, mijn gevoel en mijn omgeving genegeerd. Heb daarin mezelf en anderen tekort gedaan.

Dat is geen klaagzang – integendeel. In de loop van de jaren ga ik steeds meer voelen. Voelen wat niet fijn is, wat wel, wat ik niet meer wil, wat ik wél wil, waar ik naar verlang. Daarmee wordt geleidelijk aan voor mijzelf en anderen zichtbaar wie ik werkelijk ben. Wat ik ken en wil betekenen.

Alles heeft zo z'n oorsprong

Terugblikkend komt daar het Draagvlakmodel uit voort. Ik voel de groepsdynamiek op WIJ goed aan. Heb me er groen en geel aan geërgerd dat die dynamiek een te behalen resultaat op HET in de weg stond of teniet deed. En zag en zie hoe onevenredig sterk de belangen of emoties van individuele spelers op IK de dynamiek kunnen bepalen.  Ik heb me jaren ingehouden, niks gezegd of héél voorzichtig eens iets geopperd.

Meer en meer voel ik dat ik de handen aan het stuur wil hebben. Dat ik de rol die ik lang niet openlijk durfde te nemen nu zichtbaar wil pakken. Projectleider, programmamanager, interim ... Ik durf mijn eigen kwaliteiten onder ogen te zien: resultaatgericht, verbindend, betrokken, analytisch, empathisch, betrouwbaar, kennis van zaken.

Ga toch fietsen

Zo krijgt de suggestie van mijn zoon “Ga toch fietsen” een andere betekenis. De spreekwoordelijke betekenis is immers iets als “Zoek uit wat je uit te zoeken hebt”. Nou dat ben ik aan het doen. Ik steek mijn kop boven het maaiveld uit.

Eerst op vakantie en daarna als projectleider of programmamanager aan de slag! Zo en nu naar de trimbaan ..

Fijne vakantie!

Een reactie plaatsen